Ελευθερία Τέχνης και Ασυδοσία

Τα δικαιώματα που κατοχυρώνει το Σύνταγμα και η ελευθερία του ατόμου βρίσκει τα όρια της εκεί που ξεκινά η ελευθερία των άλλων. Αυτή είναι η βασική δημοκρατική αρχή που διασφαλίζει την ισότητα των ατόμων ως προς την απόλαυση των ατομικών τους δικαιωμάτων και ξεχωρίζει την κοινωνία από τη ζούγκλα.
Ο κάθε πολίτης μπορεί να απολαμβάνει τα δικαιώματα του χωρίς ωστόσο να θίγει και ουσιαστικώς να καταπατά την ελευθερία των άλλων ανθρώπων. Η τέχνη δυνάμει του αρ. 16 του Συντάγματος είναι ελεύθερη υπόκειται ωστόσο στον περιορισμό του αρ. 25 του Συντάγματος, όπου επί λέξει αναφέρεται ότι δεν επιτρέπεται η καταχρηστική άσκηση δικαιώματος.
Στο όνομα της ελευθερίας της τέχνης δε μπορούμε δηλαδή να προσβάλουμε την προσωπικότητα ενός ανθρώπου και πολύ περισσότερο ένα ολόκληρο έθνος που εκφράζεται και συγκινείται από το άκουσμα του εθνικού ύμνου. Το να υπάρχει κάποιος που στο όνομα της τέχνης δημιουργεί και κάποια απροσδιορίστου είδους και αξίας ανοσιουργήματα είναι κάτι που με αφήνει παντελώς αδιάφορο, το να προσβάλλεται ωστόσο ο εθνικός ύμνος είναι κάτι που φανερώνει έλλειψη δημοκρατικού ήθους από αυτόν που το κάνει, εν προκειμένω τον καλλιτέχνη και τους εκπροσώπους του υπ. πολιτισμού που χρηματοδοτούν την έκθεση, οι οποίοι δε σέβονται τον κυρίαρχο λαό, άλλα συνάμα και πλήρη αδιαφορία για το ελληνικό έθνος.
Κάποιοι και με την εύνοια του Κράτους που χρηματοδοτεί την προσβολή των εθνικών συμβόλων εμπαίζουν με την απλή λογική και το συναίσθημα του Έλληνα. Αυτοί πρέπει να γνωρίζουν ότι η διάπραξη ποινικών αδικημάτων (εν προκειμένω προσβολή εθνικού ύμνου) δε μπορεί να συνιστά ελευθερία τέχνης άλλα και ότι εν τέλει ο πολιτικός και ο καλλιτέχνης κρίνονται. Η κρίση του αισθητηρίου του απλού ανθρώπου κατατάσσει τον πολιτικό που επιτρέπει την προσβολή του εθνικού ύμνου έκθετο στις εκλογές και τον καλλιτέχνη έκθετο στην αφάνεια και την καλλιτεχνική ανυποληψία. όσοι πιστεύουν στο ελληνικό εθνός και στον εθνικό ύμνο καλούνται απλώς να μη ξεχνούν αυτά που βλέπουν ώστε αναλόγως να πράξουν.