Πολιτική και Αθλητισμός

Ο πολιτικός κόσμος όταν απευθύνεται στον αθλητισμό τον αντιμετωπίζει ως ένα μαξιλαράκι διαφήμισης και προβολής. Παίρνει κάποιο μετάλλιο η εθνική τρέχουν όλοι να συγχαρούν, έχουμε κάποια ατομική διάκριση, δίπλα οι υπουργοί για φωτογραφίες. Ο πολιτικός κόσμος και πρωτίστως οι εκπρόσωποι του δικομματισμού επειδή ευθύνονται για σειρά κοινωνικών προβλημάτων χρησιμοποιούν τις εκάστοτε επιτυχίες ως ναρκωτικό, όπιο για να κοιμίσουν τον Έλληνα.

Είναι αυτοί που βγαίνουν στα παράθυρα και λαϊκίζουν για τις ψήφους των οπαδών, που γίνονται προπονητές και κρίνουν ανθρώπους και παράγοντες που φυσικά γνωρίζουν πολύ περισσότερη μπάλα από αυτούς. Εάν η Ελλάδα είχε έλθει 2 - 2 με τη Μάλτα, όπως η τουρκία, θα βλέπαμε τους γνωστούς μαϊντανούς να έκριναν τακτικές και να το έπαιζαν ειδήμονες, ενώ στο ρόλο τους τον πολιτικό έχουν αποτύχει.

Οι επαγγελματίες πολιτικοί προσπαθούν να έχουν διαφόρους συνδέσμους με το μέρος τους και τους χρησιμοποιούν για ψηφοθηρία, ακόμη και διανομή φυλλαδίων, αλλά όταν ήλθε η ώρα της κατάργησης τους κανείς δεν είπε τίποτα. Τη βία στα γήπεδα την προκαλούν πολιτικοί, παράγοντες και έμμισθοι που τσακώνονται σε τηλεοράσεις και φανατίζουν τον κόσμο. Ο οπαδός, ακόμη και ανεγκέφαλος εάν είναι, αποτελεί τον τελευταίο τροχό της αμάξης και οπωσδήποτε δε μπορεί να χρεωθεί το κατάντημα του σημερινού ποδοσφαίρου.

Αυτοί οι κύριοι που σε κάθε επιτυχία τρέχουν για φωτογραφίες ευθύνονται για την ανοργανωσιά, την έλλειψη κονδυλίων, την ατιμωρησία της αλαζονείας των παραγόντων, την έλλειψη υποδομών και την απουσία του οργανωμένου αθλητικού μοντέλου. Συνεπώς εάν αγαπάτε τις ομάδες Σας ασχοληθείτε με αυτές και κλείστε τα παράθυρα στους τηλεοπτικούς πανεπιστήμονες, οι οποίοι αφού απέτυχαν σε όλα προσπαθούν να διασωθούν από τις επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού.